وحشت

نه فیلمهای ترسناک همیشه خوب از کار در می‌آیند و نه ترکیبهای آنها با گونه های سینمایی دیگر لزوما دیدنی می‌شوند. ترکیب هر چند بدیع دو گونه‌ی موزیکال و وحشت در فیلم «سوینی تاد» تیم برتون به نظرم از آن نمونه های ناخوش و نامناسب است. «دجال» فون تریه در عوض ترکیبی خیره کننده از گونه‌ی وحشت با داستانی فلسفی و نمادین (ویلم دافو یکی از تنها دو بازیگر فیلم را پیشتر در آخرین وسوسه ی مسیح اسکورسیزی در نقش عیسای ناصری دیده‌ایم. فیلم دجال در انجام به آندری تارکفسکی تقدیم شده است). فیلم سوئدی «بگذار همان کسی که باید، داخل شود» آمیزگار محشری است از وحشت و رمانس. داستانی به غایت عاشقانه و لطیف در دل تمامی خشونت فیلم.  فیلمی که دیشب دیدم هم ترکیب جالبی بود از وحشت و کمدی، فیلمی بریتانیایی به نام «جدایی».